ulica 2-51
Wybrzeże Kościuszkowskie
Dzielnica: Śródmieście
Okres powstania: XIX wiek
Długość: 1880 m
Google MapsOpen Street Map

<place lat="52.24143520" lon="21.02808640" /> Ulica Wybrzeże Kościuszkowskie – ulica w Śródmieściu, która przebiega wzdłuż zachodniego brzegu Wisły na odcinku od mostu Poniatowskiego do mostu Śląsko-Dąbrowskiego. Jest fragmentem Wisłostrady, jego budowa rozpoczęła się w 1824, początkowo był kamiennym bulwarem[1].

W przeszłości, w XVIII i XIX wieku wzdłuż ulicy składowano gruz, śmieci oraz transportowano towary przewożonych pomiędzy dwoma brzegami Wisły. Sama nazwa została nadana dnia 15 października 1917 roku w setną rocznicę śmierci Tadeusza Kościuszki, który został patronem ulicy[2]. W latach 1930-1948 przy ulicy znajdował się pomnik Dowborczyków, sama trasa we fragmencie przebiega w tunelu Wisłostrady, ma to miejsce na odcinku od przedłużenia ul. Smulikowskiego i wyjeżdża za wielopoziomowym przecięciem z ul. Lipową.

Ulica rozpoczyna się na południu od wielopoziomowego skrzyżowania z mostem Poniatowskiego, al. 3 Maja i ul. Wioślarską. Następnie przechodzi pod mostem Świętokrzyski i wchodzi w tunel przed Centrum Nauki Kopernik i pobliską stacją metra otwartą w 2015, wychodząc za skwerem kpt. Stanisława Skibniewskiego „Cubryny”. Dalej przecina ul. Karową, ul. Bednarską (przy skwerze Radiowej Rodziny Matysiaków) i ul. Nowy Zjazd. Kończy się pod mostem Śląsko-Dąbrowskim i al. Solidarności, jej przedłużeniem na północ jest Wybrzeże Gdańskie.

Pod numerem 37 znajduje się zabytkowy gmach Akademii Sztuk Pięknych, a pod numerem 41 zabytkowy budynek Zarządu Elektrowni "Powiśle". Przy numerze 25 znajduje się pomnik Ławki Szkolnej, który został odsłonięty w 2010 roku.

Przypisy

  1. Przewodnik po Warszawie (do 1944 roku). dostęp: 20 stycznia 2016
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 369
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.