Ulica Żurawia (dawniej także Do Stawu, Żórawia) – ulica w Śródmieściu Południowym.

Historia

Powstanie ulicy datowane jest na w połowie XVIII wieku (pierwotnie zwana Do Stawu), ale jej rozwój związany jest z budową dworca kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w połowie XIX wieku.

Stopniowo zabudowywana kamienicami, w sporym stopniu zniszczona podczas II wojny światowej. Do tego zresztą okresu znana była pod nazwą Żórawia. Już po wojnie duża jej część przeznaczona na tzw. dzielnicę ministerstw.

Odcinek od Marszałkowskiej do Poznańskiej nosił w latach 1935-1949 nazwę ul. Żulińskiego.

Przebieg

Ulica rozpoczyna swój bieg przy północnej pierzei placu Trzech Krzyży, w tym samym miejscu, gdzie wpada nań ulica Bracka. Potem kieruje się na zachód przecinając ulice Kruczą, Parkingową oraz Marszałkowską, aby zakończyć się skrzyżowaniem z Poznańską. Na całej długości jest jednokierunkowa w kierunku wschodnim.

Nazwa

Nazwa ulicy związana jest z płynącą tędy niegdyś rzeczką Żurawką wypływająca z rejonów bagiennych niedaleko placu Starynkiewicza i dalej przez Żurawią, Książęca, Czerniakowską oraz Wilanowską do Wisły.

Otoczenie

Kamienice nr 26, nr 24a i nr 24

Obiekty położone przy ulicy to:

Galeria

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.