Ulica Łucka – niewielka ulica o długości 600 metrów położona na Woli, biegnąca od Żelaznej do Towarowej. Ulica jest jednokierunkowa w kierunku wschodnim. Wzdłuż ulicy zachowało się najwięcej w tej części Warszawy zrujnowanych przedwojennych kamienic i oficyn, w związku z czym czasem nazywana jest "uliczką grozy"[1].

Ulica z pewnością istniała w latach 30. XIX wieku[2]. Początkowo miała charakter dworkowo-ogrodowy z licznymi sadami oraz drewnianymi zabudowaniami.[3] Zabudowa murowana pojawiła się później, a wraz z nią warsztaty oraz zakłady przemysłowe. Ulica w okresie międzywojennym była gęsto zabudowana, w czasie powstania warszawskiego Niemcy próbowali wzdłuż ulicy przebić się do Śródmieścia, jednak ani 15 sierpnia, ani 27 września się im to nie udało. Duża część zabudowy została zniszczona, a po wojnie znalazła się rejonie tzw. dzikiego zachodu, pełnego zrujnowanych kamienic i oficyn. Współcześnie wolną przestrzeń ulicy zabudowuje się nowoczesnymi blokami, które znacznie kontrastują z zachowaną dawną zabudową ulicy Łuckiej.

Ulica rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania z ulicą Żelazną i Pereca, po czym kieruje się na zachód, i przecinając jedynie ulicę Wronią wpada w ulicę Towarową. Co ciekawe, ulica jest jednokierunkowa dokładnie w przeciwnym kierunku, bo w kierunku wschodnim.

Nazwa ulicy wywodzi się od Łucka – miasta w zachodniej Ukrainie, dawniej znajdującego się w granicach I oraz II Rzeczypospolitej. Ze względu na podobieństwo nazw czasami przeinaczana jest jako Łódzka (rzekomo od Łodzi), jednak taka ulica w ogóle w Warszawie nie istnieje. Właściwy źródłosłów nazwy ulicy nie jest znany.

Przebieg

1x1BP.gifUlica Towarowa

1x1L.gifPlac Europejski

1x1B.gifUlica Wronia

1x1L.gifDroga bez nazwy

1x1BK.gifUlica Żelazna

Otoczenie

Wzdłuż ulicy znajdują się współcześnie następujące budynki:

Spośród nieistniejących zabudowań ulicy Łuckiej należy wymienić zakład produkcji części samochodowych Krajowy Przemysł Motoryzacyjny pod numerem 11 oraz fabrykę wag Alfreda Krzykowskiego pod numerem 13[3]. Przy ulicy Łuckiej planowane są ponadto wieżowiec Warsaw Spire oraz biurowce kompleksu Impexmetalu.

Galeria

Przypisy

  1. Żelazna 59/61, warszawa1939.pl
  2. Fragment planu Warszawy z 1831 roku
  3. 3,0 3,1 Kasprzycki Jerzy, Korzenie miasta. Warszawskie pożegnania, tom II, wyd. Veda, Warszawa, 2004, str. 61-63
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.