Stefan Szyller (ur. 4 września 1857 w Warszawie, zm. 22 czerwca 1933 w Kutnie) - polski architekt i konserwator zabytków.

Stefan Szyller kształcił się w Petersburgu, gdzie w 1881 roku ukończył wydział architektury miejscowej Akademii Sztuk Pięknych. Swoją działalność rozpoczął pod koniec lat 70. XIX wieku, w latach 80. osiadł w Warszawie, a w latach 90. XIX wieku był jednym z architektów tworzących tzw. "styl narodowy", które odzwierciedlał w projektach neogotyckich, neorenesansowych i klasycyzujących. Projektował głównie w Warszawie, jest autorem projektów około stu kamienic oraz licznych kościołów. Zajmował się także pracę teoretyczną, w 1916 wydał książkę pt. Czy mamy polską architekturę?, a w 1917 pt. Tradycja budownictwa ludowego w architekturze polskiej.

Był zwolennikiem form historycznych – w swej twórczości nawiązywał do renesansu i baroku. Wielokrotnie otrzymywał nagrody architektoniczne, m.in. medal św. Anny III klasy za gmach politechniki (1904) czy nagrodę artystyczną m. st. Warszawy w 1931 roku. Spośród jego dzieł poza Warszawą należy wymienić projekty pałacu Niemojowskich w Marchwaczu k/Kalisza, neobarokowe kościoły w Mońkach, Abramowicach Kościelnych i Olbierzowicach czy przebudowę katedry płockiej.

Projekty w Warszawie

Brama główna Uniwersytetu Warszawskiego

[[Grafika:Gmach Główny Politechniki Warszawskiej 2018.jpg |right|thumb|250px|Gmach główny Politechniki Warszawskiej]]

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego

Pawilon restauracyjny Hotelu Grand

Stary BUW

Linki zewnętrzne

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.