Pałac Kronenberga wkrótce po zbudowaniu

Miniatura Pałacu Kronenberga

Pałac Kronenberga (znany też jako Dom Kronenberga) – nieistniejący pałac, który znajdował się na placu Małachowskiego (przy południowej pierzei placu Piłsudskiego).

Budowę pałacu rozpoczęto w 1868 roku według projektu architekta Friedricha Hitziga na działce zakupionej przez Leopolda Kronenberga i ukończono w 1871 roku. Pałac został wybudowany w stylu eklektycznym i posiadał dwa piętra i wysoki dach z fasadą skierowaną w stronę pl. Ewangelickiego. Wiele części budynku było marmurowych, pokrytych rzeźbami według pomysłu Leonarda Marconiego. Pierwsze piętro budynku zajmowały pomieszczenia reprezentacyjne i mieszkanie Leopolda Kronenberga, a na drugim piętrze znajdowały się mieszkania synów właściciela i pokoje gościnne. W pałacu mieściła się Tymczasowa Rada Stanu w Królestwie Polskim oraz ambasady Danii i Portugalii.

W latach 1907-1910 do pałacu dobudowano kamienicę Krasińskich.

Pałac został częściowo spalony w pierwszych dniach II wojny światowej, jednak nie został po wojnie objęty ochroną konserwatorską, co doprowadziło do jego rozbiórki w latach 1961-1962, a na jego miejscu wybudowano Hotel Victoria. Jedyną częścią pałacu jaka przetrwała są cztery trzony kolumn – jedną z nich wykorzystano w pomniku Electio Viritim.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.