Most Ponińskiego – funkcjonujący w latach 1775-1794, drewniany most na Wiśle. Łączył ul. Bednarską i ul. Brukowaną. Nosił imię księcia Adama Ponińskiego – podskarbiego wielkiego koronnego, głównego inwestora budowy.

Historia

Most z ułożonych obok siebie drewnianych bali, z barierką, wybudowano w 1775 roku u wylotu ul. Bednarskiej, według projektu Jana Lehmana. Pomimo prymitywnej konstrukcji, most był trwalszy od wielu pontonowych, stawianych w tym czasie przez wojska. Poniński w zamian za budowę mostu, przez 10 lat miał prawo pobierać opłaty za korzystanie z tej przeprawy – piesi płacili 2 grosze, kareta 20 groszy, a załadowana bryka złotówkę.

Most został uszkodzony przez lody w 1781 i 1786 roku – w obydwu przypadkach szkody usunięto natychmiast. Kres istnienia mostu przyniosła rzeź Pragi w 1794 roku. Wtedy to, ze względów bezpieczeństwa, naczelnik powstania kościuszkowskiego Tomasz Wawrzecki nakazał most spalić, by uniemożliwić przedostanie się Rosjan na lewy brzeg Wisły.

W następnych latach pojawiało się wiele pomysłów na budowę nowego mostu stałego na Wiśle, ale zawsze brakowało pieniędzy. Jan Lelewel zaprojektował na siedmiu murowanych arkadach most łączący Zamek Królewski z Pragą, a Adam Idźkowski proponował tunel pod rzeką.

Linki zewnętrzne


Mosty na Wiśle
Historyczne: Zygmunta AugustaPonińskiegoBeseleraKierbedziaPrzy CytadeliWysokowodnySyreny
Istniejące: Skłodowskiej-CurieGrota-RoweckiegoGdańskiŚląsko-DąbrowskiŚwiętokrzyskiŚrednicowyPoniatowskiegoŁazienkowskiSiekierkowski
Projektowane: KrasińskiegoŚródmiejskieNa ZaporzePołudniowy
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.